Διδακτικές Μονάδες 
8

Α. ΣΠΑΝΟΜΑΡΙΔΗΣ

Η εξέλιξη του αστικού χώρου από μια εδαφικά ολοκληρωμένη οντότητα σε μία έννοια ευρύτερης γεωγραφικής περιφέρειας, που διαχέεται χωρικά πέραν των παραδοσιακών μοντέλων χωροθέτησης και σχεδιασμού που αφορούσε στα πρωτεύοντα αστικά κέντρα, οδηγεί σε μια διαφορετική ανάγνωση της αστικής γεωγραφίας. Η αναγνώριση αυτού του "τοπίου", που αποτελεί πλέον μια νέα πραγματικότητα πρέπει να προτείνει εναλλακτικά σχέδια και στρατηγικές χωρικής οργάνωσης που θα δίνουν προτεραιότητα στην ίδια την πόλη που αποτελεί το έσχατο πλαίσιο αναφοράς και θεμελίωσης για κάθε αρχιτεκτονικό νόημα. Το θέμα του εργαστηρίου αφορά στη συστηματική μελέτη των τρόπων με τους οποίους οι άνθρωποι χειρίστηκαν το φυσικό τοπίο και παράλληλα το πως το φυσικό τοπίο σχηματοποίησε την πολιτισμική τους δομή. Ο “σχηματισμός” αφορά στην αναγνώριση/ περιγραφή όλων των φυσικών και πολιτιστικών τοπίων, και στη συνέχεια στην αναζήτηση προτύπων/καταστάσεων στο τοπίο για τον καθορισμό της σχέσης μεταξύ του πολιτισμού και του τοπίου. Ο στόχος είναι η δημιουργία σύνθετων τύπων / παραδειγματικών καταστάσεων, που θα συμβάλλουν καθοριστικά σε ένα νέο τρόπο ανάγνωσης του τοπίου που βιώνουμε καθημερινά. Το τοπίο μπορεί επίσης να θεωρηθεί ως μέρος της πολιτιστικής συνδιαλλαγής, ένας τόπος στον οποίο οι πρακτικές και οι διαδικασίες των πολιτιστικών συνδιαλλαγών γίνονται μορφές της πολιτιστικής κληρονομιάς. Το φυσικό τοπίο παρέχει την ύλη, ο πολιτισμός παρέχει τη δυνατότητα διαμόρφωσης και ο "ανθρώπινος νους" δημιουργεί τον πολιτισμό. Αυτά που αντιλαμβανόμαστε ως πολιτιστικά χαρακτηριστικά σ ένα τόπο συνίσταται, κατά πρώτο λόγο, από την διαφοροποίηση των δεξιοτήτων (έμφυτες και επίκτητες) που αναπτύσσονται και ενσωματώνονται στον άνθρωπο μέσω της πράξης του, σχηματοποιώντας το περιβάλλον που οικειοποιείται και κατοικεί.