Το μάθημα προτείνεται ως σεμινάριο εμβάθυνσης στη θεωρία και την κριτική πρακτική της αποκατάστασης.
Αντιμετωπίζει την προστασία της αρχιτεκτονικής κληρονομιάς όχι ως ουδέτερη τεχνική διαδικασία, αλλά ως τεκμηριωμένη αρχιτεκτονική πράξη: κάθε επέμβαση προϋποθέτει αναγνώριση αξιών, ανάγνωση της ιστορικής διαστρωμάτωσης, αξιολόγηση της υλικής υπόστασης και στάθμιση κοινωνικών, λειτουργικών, περιβαλλοντικών και θεσμικών παραμέτρων.
Η ιστορική εξέλιξη των θεωριών αποκατάστασης, από τον Διαφωτισμό και τον 19ο αιώνα έως τις σύγχρονες προσεγγίσεις που βασίζονται στις αξίες, εξετάζεται σε άμεση συσχέτιση με πραγματικά έργα. Οι φοιτητές/ριες καλούνται να διερευνήσουν πώς έννοιες όπως αυθεντικότητα, ακεραιότητα, μνήμη, συμβατότητα, ελάχιστη επέμβαση και αναστρεψιμότητα μεταφράζονται σε συγκεκριμένες επιλογές
διατήρησης, αποκατάστασης, προσθήκης, επανάχρησης ή ανακατασκευής.
Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στις σύγχρονες προκλήσεις: επανάχρηση του υφιστάμενου κτηριακού αποθέματος, περιβαλλοντική βιωσιμότητα, κοινωνική συμμετοχή, προσβασιμότητα, διαχείριση τραυματικής μνήμης και μεταπολεμική ανακατασκευή. Στόχος είναι η συγκρότηση ενός κριτικού και επιχειρησιακού πλαισίου, μέσω του οποίου οι φοιτητές θα μπορούν να αιτιολογούν τις αποφάσεις επέμβασης και να αξιολογούν τις συνέπειές τους.